new PUBLICATIONS

(Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα “ΕΡΕΥΝΑ” των Τρικάλων 2/10/2012)

" ΞΕΣΤΡΑΤΗΜΑΤΑ …ΕΝ ΜΕΣΩ ΚΡΙΣΕΩΣ!"
!>>>>>>>>>>>>>>>

«Θα βάλω το ΝΟΚΙΑ να χτυπήσει στις 7:00 και το ΕRICSSON στις 7:30…»
Δεν χρειάστηκε, πρόλαβα να τα κλείσω και τα δυο στις 7 παρά τέταρτο, να μην ξυπνήσει η Ελένη…
Υπηρεσία αφύπνισης « Η Έγνοια»…!
Μια ευχή – προσευχή να πάει καλά η μέρα.
Στον υπολογιστή για ένα καλό μήνυμα που ανοίγει νέους δρόμους για ένα μήνυμα πανάκεια (πανάκεια-πανάκεια-πανάκεια ), να ψιθυρίζει ρυθμικά το υποσυνείδητο…
Στον υπολογιστή, για μια πρώτη σταγόνα ματαίωσης… και αμέσως μετά μια δεύτερη, μόλις κτύπησε το τηλέφωνο και ακουστεί στα αυτιά ενός ετοιμοπόλεμου βιο-παλαιστή ένα..: «…Γιάννη , σε πήρα να σου πω ότι το METΡO έχει απεργία… Θα πρέπει να περπατήσεις με τα πόδια μέχρι…».
Δεν ξέρω ποιος καλός άγγελος βρήκε μια μικρή χαραμάδα στο σκοτισμένο από έγνοιες μυαλό μου ˙ να ρίξει σαν ερωτικό ραβασάκι , λευκό διπλωμένο χαρτάκι που έγραφε…: «κάθε εμπόδιο για καλό»…
Βγαίνοντας απ’ το σπίτι μια δωρεάν λιακάδα, με τύφλωσε σαν υπερκόσμιο χαμόγελο και χωρίς να το καταλάβω το ανταπέδωσα. Οι χθεσινοβραδινές ειδήσεις , κακός οιωνός για την επόμενη μέρα, κακό μαξιλάρι για ένα ανήσυχο ύπνο. Λίγη ώρα τώρα όμως , με τρόπο θαυμαστό ανεξήγητο ,κάτι άρχισε να διασκεδάζει, να διαλύει την σοβαροφάνειά τους !
Ήλιος φωτεινός τώρα πάνω απ’ το κεφάλι μου να διαψεύδει τις σκιές τις σκέψης, να τις ξεστρατίζει λυτρωτικά ,να παρηγορεί , να θερμαίνει…
Κατεβαίνοντας ένα στενό δρόμο με νεραντζιές… «Ω, οι …νεραντζιές!»
Λίγο πριν, διασχίζοντας την αυλή του σπιτιού μου, λίγο πριν την σιδερένια πόρτα, ένα γιασεμί σκιρτώντας απ ‘ το πρωινό αεράκι έμοιαζε σαν να μου έγνεφε να το πάρω μαζί μου όπως να μου έκανε οτοστόπ!
Πρώτη φορά στερούσα ένα λουλούδι από την μητρική του αγκαλιά, νιώθοντας ότι το βοηθώ να εκπληρώσει τον σκοπό του. Οι πρώτοι κιόλας αρωματικοί του ψίθυροι άρχισαν να διαλύουν τις ανήσυχες σκέψεις μου. Εκεί που η ημερήσια διάταξη των υποχρεώσεων μονοπωλούσε το είναι μου, μια ακτίνα φωτός έμοιαζε με λευκή πινελιά σε μαύρο καμβά. Ένα φωτεινό ερωτηματικό. Ένα ερωτικό ερωτηματικό.
Από την μια μυρωδιά στην άλλη κατηφορίζοντας ανάμεσα στις ξεχασμένες νεραντζιές επιθύμησα τους μυρωδικούς τους καρπούς που έμοιαζε πως καρτερούσαν και αυτοί κάποιον να τους δώσει νόημα.
Κάτι που προσπερνούσα χθες, στα μάτια μου τώρα κρυμμένος Θησαυρός! Για δες!
Κάνω και παίρνω ένα καρπό της μυρωδιάς και ανασταίνομαι και ανασαίνω και τον νιώθω σαν ζωντανή ύπαρξη χαρούμενη και συντροφική μέσα στα χέρια μου.
Θέλω να το μοιραστώ.
Ψάχνω κάτι σαν κλαδί ελαίας…για το σπίτι μου το πατρικό. Για τη μητέρα μου και τις αδελφές μου… Ένα κλωνάρι, ας πούμε, με τρείς καρπούς μαζί , σε μια χαριτωμένη διάταξη και φύλλα όμορφα να τους πλαισιώνουν. Όπως ένας ωραίος γιακάς που τονίζει όμορφα και φωτίζει, τα ειδικά χαρακτηριστικά σε ένα πρόσωπο.
Αν με πρόσεχαν οι περαστικοί (που δεν νομίζω), θα έβλεπαν έναν αφελή αλλοπαρμένο να χάνει τον χρόνο του σαν μικρό παιδί. Ένας «γραφικός», χαμένος μέσα στις φυλλωσιές να ψάχνει αλλού απ’ ότι συνηθίζεται. Πολύ χειρότερα, το σακάκι που φόραγα εκείνη την μέρα φαινόταν αταίριαστο σε μια τέτοια δραστηριότητα.
Το παραμύθι μου ,είχε ήδη αρχίσει να με τυλίγει με ένα πέπλο αδιαφορίας για μια τέτοια ματιά. Ο νέος μου αρωματικός κόσμος με αντάμειβε στο εδώ και τώρα και την ίδια στιγμή με προστάτευε. Η παιδική χαρά, το πιο ισχυρό αναλγητικό στις σαϊτιές της επικριτικής ματιάς , που ακόμα κι άθελά σου προσβάλεις εύκολα την ατολμία της… Διεκδίκησες ,λέει ένα κοινό τόπο ελευθερίας και ανεμελιάς με θράσος! Να το πούμε αλλιώς; Χωρίς μια «καθώς πρέπει»… δικαιολογία.
Χμ…
Φορτωμένος με δώρα και ένα χαμόγελο νέας κοπής, κινούμαι προς την στάση… του λεωφορείου.
Στάση, κάποιος το χρόνο του να χάσει ή.. «Στάση του Νίκα», από το… νικώ;
Δυσανασχετημένα σχόλια κλισέ, «Δεν είναι χώρα αυτή μωρέ…» , «…τους πληρώνουμε και κάθονται…» κ.τ.λ.π. κ.τ.λ.π., μοιάζουν τώρα πιο πολύ με δικαιολογία, να ανοίξει η κουβέντα για λίγη επικοινωνία. Τώρα με την κρίση αδελφώνουμε, τώρα που με την κρίση δεν το παίρνουμε και τόσο προσωπικά… Τώρα, που έχουμε μια δικαιολογία να δραπετεύσουμε από την φυλακή της αυτονομίας μας.
«Για πού πάτε εσείς;» (σε τόνο φιλικό)
Μια κυρία που δεν κατάφερνε να πείσει δυσαρεστημένη. Γυαλί μαύρο, καπέλο ψάθινο παραλίας, χαμόγελο γλυκό, έμοιαζε να περιμένει όχι λεωφορείο αλλά πούλμαν εκδρομικό… «κα σεις για Επίδαυρο;», σαν να έλεγε! Το « Τι μπορεί να αλλάξει την κατάσταση», το «δεν πάει άλλο» έρχονται αμέσως μετά εκ μέρος της να αναζητούν απεγνωσμένα καθολικότητες.
Το αίσθημα της προσωπικής ευθύνης ,να κρύβεται πίσω από πληθυντικούς. Η αίσθηση του επείγοντος, να μεταθέτει την συμφορά στο «μη χειρότερα» και να την ξορκίζει από Σεπτέμβριο σε Σεπτέμβριο…με το.. «….τον Σεπτέμβριο που..θα έρθουν τα χειρότερα»… και που έρχονται…
Αγώνας μπραντεφέρ ,μήπως οικονομήσουμε την κουβέντα μας σε ενικούς της προκοπής, μήπως βάλουμε την υπογραφή μας μετά από κάποια – τέλος πάντων- ευφυή ατάκα, μήπως για πρώτη φορά εδώ και καιρό ξεβρομίσει το ψάρι από την..ουρά,…μέχρι να πάρει εμπρός το κεφάλι…(Πιο κεφάλι..;!)
Έμοιαζε σαν μαξιλαροπόλεμος με κακά μαξιλάρια η κουβέντα μας. Μα αυτή η «μαξιλαριά» άμα την φας ή αν την τρως συνέχεια, κοιμάσαι τον ύπνο του δικαίου και μιας και «ουδείς τέλειος» είναι πιο πολύ θάνατος , παρά ύπνος.
Ανέλπιστα όμως η κυρία τσιμπάει (πιθανόν διψάει) για κάτι πιο ξεβολευτικό από τα τετριμμένα. Κάτι πέρα από το «σκέφτομαι και (τα) γράφω» αλλά το.. « σκέφτομαι (και)..πράττω!» .
«Και» σύνδεσμος συμπλεκτικός !
Η εξυπνάδα πέθανε…ζητείται μια σταλιά σοφία…
Όταν μας κυνηγάνε το φιλοσοφούμε καλύτερα τρέχοντας…
Το «έχειν» και αυτό επτώχευσε (καθώς κι εμείς μαζί με αυτό), στα πρόθυρα του «είναι». Το «δυστυχώς» εντός και εκτός εισαγωγικών, μοιάζει πλεονασμός…
Πως άραγε ενσωματώνουν οι σοφοί σε ένα , το «εδώ και τώρα», στο «σκέφτομαι και…πράττω»; (αν συμφωνήσαμε σ’αυτό).
Έθετα την ερώτηση αυτή στον εαυτό μου, την ίδια στιγμή (τι σύμπτωση), που πιθανόν σε ένα άλλο μέρος της γης, ένα μικρό παιδί θα θαύμαζε μια μυρμηγκοφωλιά!..Εκεί που.. λίγο πιο κάτω κάποιος άσημος θα ψάρευε ανέμελα στα μολυσμένα νερά ενός ποταμού, για αυτή την ίδια την πίστη στο ψάρεμα… Εκεί που δυο άλλοι σαν αυτούς και ένας τρίτος πιο πέρα χωρίς ρολόι στο χέρι..ή στο μυαλό
θα έμοιαζαν οι ίδιοι, εικόνες …δίχως λόγια…
«Το έξυπνο πουλί από την μύτη πιάνεται» συμφωνούσαμε με την κυρία στην στάση, την στιγμή που μια άλλη νέα κοπέλα πήρε τον λόγο, ζητώντας συγνώμη και παίρνοντας έτσι μέρος στην παρέα μας. Είχα ήδη μοιραστεί το ένα από τα δύο νεράντζια που μου «δόθηκαν» στην συνομιλήτρια κυρία «εκδρομέας» και ένα άλλο-έτσι για το παιχνίδι- με μια άλλη απελπισμένη, που μόλις είχε χάσει το λεωφορείο. Αυτή ειδικά η δεύτερη με κοίταξε με παιδική ευγνωμοσύνη γι αυτό το δωρεάν δώρο, σαν να τις χάρισα εισιτήριο απεριορίστων διαδρομών! Την είδα να ξύνει με το νύχι της την επιδερμίδα του φρεσκοκομμένου νεραντζιού, για να πάρει βιαστικά μια τζούρα όπως ακριβώς εισπνέει κάμφορα ένας πυγμάχος μετά από ένα γερό ντιρέκτ.
Είχε χάσει το ..λεωφορείο αλλά τώρα παραδόξως, έμοιαζε σαν μόλις να το έχει προλάβει!
«Λοιπόν δεν είναι θέμα εξυπνάδας, είναι θέμα σοφίας» συμφώνησε το τρίτο πλέον μέλος που έμοιαζε με πουλί που.. δεν πιάνεται από την μύτη του.
Πιο ουσιαστικά, πιο τίμια, πιο χαριτωμένα , προχώρησε να δίνει ονόματα στα πράγματα.
Ονόμασε την σοφία αγάπη και.. ακόμη πιο πέρα προχώρησε.
Όσον αφορά αυτό , αναγνώρισα ένα είδος δειλίας μου μέσα στην θεωρητικολογία μου, και ευτυχώς λίγο περισσότερη γενναιότητα μέσα στον θαυμασμό μου.
Υποκλίθηκα το καλό της παράδειγμα και έδειξα τον θαυμασμό μου χωρίς περικοπές.
Ένας νεαρός με σκούτερ κατέφθασε να την παραλάβει. Φαινόταν να μην άκουγε ή να μην χρειαζότανε τα επαινετικά μου λόγια.
Ήρθε στην ώρα της. Έφυγε στην ώρα της, σαν καλός άγγελος.
Το υπόλοιπο της ημέρας, σαν σχοινοβάτης ,προσπαθούσα να μην ξεστρατίσω από το ουράνιο ξεστράτημά μου…

Ι.Μαυρικάκης
< ioannis.see.me >
< www.imavrikakis.co.nr >